Showing posts with label ඇත්ත කථා. Show all posts
Showing posts with label ඇත්ත කථා. Show all posts

Thursday, November 26, 2015

Operation Lapwing - A Rescue Mission

මේ පින්තුරය  ගුගල් එකෙන්
ආයුබෝවන් යාලුවනේ, ඔන්න බොහොම කාලෙකින් මේ පැත්තේ ගොඩවුනා... මං තුමා ඉතින් ඔය එක එක විදිහේ මෙහෙයුම් කරනවානේ,  මතක නේද අර "Operation Eagle"  මේකත් ඒ වගේ මෙහෙයුමක් තමයි, නමුත්  ගලවා ගැනීමේ මෙහෙයුමක් (Rescue Mission) ගැන. එහෙනම් බලමු මොකක්ද මේ  කියලා.

මතක ඇති නේද මම මිට කලින් ලියපු  "කිරලා මැනලා හදාපු කූඩුව" බලපු නැති උදවිය බලලා අවොතින් තමයි හොඳ. හ්ම්ම්.. මතක් උනා නේද?  ඔන්න එහෙනම් කතාව. 

මේ කිරල කූඩුව දැකලා ෆොටෝ කෑලි  ටික අල්ලාගෙන ආපු මං තුමා ඇතුළු ගෙදර උදවිය පහුවෙනිදත් ඔතනට ගියා තව ෆොටෝ කෑලි කිහිපයක් ගන්න හිතාගෙන. නමුත් එතනට යනකොට කූඩුව තිබුන තැන හිස්. මට ඉවෙන් වගේ තේරුනා මේ කිරල පවුලට මොකක් හරි ඇබැද්දියක් වෙලා කියලා. ඉතින් අපි ටිකක් විපරම් කොරලා බැලුවා මොකද වෙලා තියෙන්නේ කියලා. මෙන්න ටිකක් ඇතට වෙන්න කිරල ජෝඩුව මරහඬ තියනවා. ..

මතක නේද කිරල කූඩුව ගැන ලියපු පොස්ට් එකදී  මං තුමා කියලා තිබුනා , "මෙයාලා කූඩුව හදාපු තැන වැරදියි "කියලා. ඇත්තෙන්ම මේ කූඩුව හදලා තිබුන තැන නිසා තමයි මේගොල්ලන්ට මේ කරදරයට මුහුණ දෙන්න වුනේ.  මේ කූඩුව හදලා තිබුනේ ශරීර සුවතාවය සඳහා පුරවැසියන්ට ඇවිදින්න හදලා තියෙන මංතීරුවක් අසල. මේ මං තීරුවේ එක පසෙකට වන්න  ඇලක් ගලාගෙන යනවා. අනිත් පසින් අඩි දෙකක් විතර ගැඹුර තියෙන කොන්ක්‍රීට් කානුවක්, ඊට එහා පැත්තෙන්  අඩි 6 පමණ උස කණ්ඩියක් සහ ඊට යාබදව ප්‍රධාන මාර්ගය. මෙම ප්‍රධාන මාර්ගයේ අනිත් පසින් වෙල් යායක්. ඔහොම කීවට හිතාගන්න බැහැ  නේද? ඔන්න එහෙනම් මේ ෆොටෝඑක බලන්න.
දැන් තේරුනා නේද?  ඔන්න ඕක තමයි කියන්න ඡායාරුපයක් වදන් දහසක් වටි ලියලා. එහෙනම් ඉතින් මං තුමා ඡායරුපකරණය ගැන ලියලා තියෙන පොස්ට් බලලා ෆොටෝ ගන්න පටන් ගත්තොතින් හොඳා. හා.. හා.. ෆොටෝ ගන්න පස්සේ පුළුවන්, දැන් යමු අපේ  කතාවට. කිරලා කූඩුව හදලා තිබුනේ ඔය වැලි පාරේ ඇල අයිනට වෙන්න තියෙන තණකොළ තීරුවේ...

දැන් තේරෙනවා නේද කුවුව හදාපු තැනෙ ඇති ප්‍රශ්නය. පොඩ්ඩක් එහෙ මෙහෙ උනොත් පැටවූ ටික ඇලට වැටෙනවා. නමුත් හොඳ වෙලාවට මේ පැටවූ ටික ඇලට වැටිලා නැහැ, නමුත් අනිත් පැත්තේ තියෙන කාණුවට වැටිලා.



මේ කානුව අඩි 2ක් විතර ගැඹුරුයි. මොනමවිදිහකින් වත් මේ පැටවුන්ට මේ කානුවෙන් ගොඩ එන්න බැහැ. ලොකු කිරිල්ලි පාර අද්දර ඉහලට වෙන්න ඉඳන් කෑ ගසමින් පැටවුනට අඬගසනවා.  ඒ අතරම අනිත් කුරුල්ලා (තාත්තා වෙන්න ඇති) වටේ කෑ ගසමින් කිසිවෙකුටත් ලං වෙන්න දෙන්නේ නැහැ.

  

පැටවූ තුන්දෙනා පුදුමාකාර වෙහෙසක් ගන්නවා කානුවෙන් ගොඩවෙලා අම්මා ලඟට යන්න. ඒ  විතරක් නෙවේ මුන් තුන්දෙනා කානුව දිගේ එහෙ මෙහේ  දුවනවා ගොඩවන්න තැනක් හොයාගන්න.  පැටවූ ටික ඉන්න  අසලම කාණුවේ තියෙනවා විශාල ගලියක්, කාණුවේ වතුර එහා පැත්තේ තියෙන ඇලට යන්න හදාපු.  මම වහාම එතන ඇති අනතුර දැක්කා.  දැන් ප්‍රථම කාරිය විය යුත්තේ මේ ගලි කට වහන එක. කොහොම හරි ඒ අහල පහලින් ගෝනියක් හොයාගන්න හැකිවුනා. එක ගලිය අසලට පැටවුනට  යන්න බැරි වෙන්න මග අහුරන්න උපයෝගී කරගත්තා. 

දැන් විනාඩි 45 විතර මේ දෙස අපි බලාගෙන හිටියා. කිරලා අම්මා කෑ  ගහමින් පාරෙන් එහා පැත්තේ තියෙන වෙල්යාය දෙසට පියාඹනවා. නැවත මුලින් සිටි තැනට ඇවිත් නැවතත් කා ගසනවා. අපි තේරුම් ගත්තා මේ පැටවූ ටික වෙල්යායට ගෙනියන්න තමයි මේ උත්සාහ කරන්නේ කියලා. පැටවුනට ඉතා වෙහෙස බවපෙනුනා. එකවරම පැටියෙක් ඇදගෙන වැටුනා. මම හිතුවේ ඌ වෙහෙසටම මැරුණා කියලා.අපි හැමෝටම බොහොම දුක හිතුනා. අපි තීරණය කළා මේ කිරල පවුලට උදවු කිරීමට. 

මම පොඩි පුතාට කිවා අපි මේ පැටවූ ටික අල්ලාගෙන අනිත් පැත්තේ තියෙන වෙලට ගෙනියමු කියලා. ඒකට කැමති උන පොඩි පුතා කාණුවට බැස්සා විතරයි අනිත් පැටවූ දෙන්නා කානුව දිගේ දුවන්න ගත්තා. මැරිලා වගේ හිටපු  එකා එහෙමම හිටියා. මෙයා ඉස්සෙල්ලම ඒ පැටියා අතට ගත්තා. ඌ මැරිලා නැති බව අපිට තේරුනා.  මගේ බිරිඳ ඉක්මනටම සිරි මල්ලක් හොයාගත්තා. ඉස්සෙල්ලම මේ පැටියව ඒ මල්ලට දැම්මා.

අපි මේ වැඩේ  කරනකොට කිරල ජෝඩුව තේරුම් ගත්තා අපි යම් ආකාරයකින් උදවු කරන්න සැරසෙන බව. ඒ දෙන්නාම පාරෙන් අනිත් පැත්තේ වෙල්යාය අසලට ඉගිල ගිහින් එතැන් ඉඳන් කෑ ගසන්න උනා.

දැන් කොහොම හරි බොහෝ වෙහෙස වෙලා අනිත් පැටවූ දෙන්නත් අපේ පොඩි පුතා අල්ලා ගත්තා. ඊට පස්සේ මේ තුන්දෙනාවම වෙල්යාය අසලින් ගෙනිහින් තැබුවා. එහෙම තැබුවා විතරයි කිරල ජෝඩුව ඒ අසලට ඇවිත් අපිටත් තැන්කිව් පාරක් දාහෙන පැටවූ ටික බොහොම පරිස්සමින් වෙල්යාය දිහේ ඒ අසල තිබුන ලඳු කැලෑවට රැගෙන ගියා.



අම්මයි තාත්තයි පැටවූ මැදි කරන්  යන අපුරුව..

මේ කරපු සත්කාරිය ගැන අපි තුන්දෙනාටත් බොහොම සතුටුයි.  මේ වගේ උදවුවක් අවශ්‍ය උන වෙලාවක අපි හැමෝම ඒ අහිංසක සතුන්ට උදවු කලොත් ඉතා හොඳයි නේද.

Wednesday, August 6, 2014

කොහෙද ඔයා යාළු...



මේ කවිය මුලින්ම පලකලේ 2013 ජනවාරි 5 වෙනිදා ... මෙතනින් ගිහින් එය බලන්න හැකියි.  අපි එයාව වැඩිය ගණන් ගන්නේ නැතිව ඉන්න  වෙලාවට  ඔය ෆොටෝ එකේ ඉන්න විදිහට ෆුල් මනෝ පාරක් දා ගෙන ඉන්නවා. ෆොටෝ එක ගත්තට පස්සේ මට හිතුන එයාට මෙහෙම හිතෙනවා ඇති කියල.

යාළු යාළු යාළු...
කොහෙද ඔයා  යාළු... 
නැතිව ඔයා යාළු ...
මට භරියට  පාළු. 


 

නමුත් අද වෙනකොට ඔයා අපෙන් වෙන්වෙලා ගිහින් මාසයක් ගතවෙනවා...  ඇත්තෙන්ම මේ කවිය දැන් සාධාරණ වෙන්නේ අපටයි. ඇත්තෙන්ම ඔයා නැතිව අපිට හරිම පාළුයි ආදරණිය බෙන්ජි... ඒ පාළුව මුළු ජිවිත කාලයටම තියේවි..


යාළු යාළු යාළු...
කොහෙද ඔයා  යාළු... 
නැතිව ඔයා යාළු ...
මට භරියට  පාළු. 


බෙන්ජි, ඔබගේ  වෙන්වීමෙන් මට එක් දෙයක් ප්‍රත්‍යක්ෂ උනා.. ඒ තමයි අපි ආදරය කරන අය අපට කොතරම් වැදගත්ද යන කාරණය වඩා හොඳින් වැටහෙන්නේ ඒ අය අපට නැතිවූ විට බව.  ඒ නිසා අපේ මේ කෙටි ජිවිත කාලය තුලදී, අපි ආදරය කරන සියලුම දෙනා ඉතා හොඳින් රැකබලාගෙන ඔවුන්ට උපරිම ලෙස ආදරය දැක්විය යුතුබව මගේ හැඟීමයි.

මගේ ආදරණිය මිතුර මේ පාඩම මට කියාදුන් ගුරුතුමා ඔබයි.  මේ සටහන ඔබට උපහාරයක් වේවා!!!

Wednesday, November 13, 2013

ඇට දෙකම කැඩුනොත් දොස්තර මොකක්ද කරන්නේ?

ඇට දෙකම කැඩුන වෙලාවක දොස්තරලා කරපු වැඩක් ගැන මං තුමා කලින් ලියලා තියෙනවා. අමතක අය මෙතනින් ගොහින් බලාන අවොතින් හොඳා. අපොයි මගේ ඇ* (18+)

නමුත් මේ ලියන්නේ  ඒ වගේ එකක් ගැන නෙවේ. සත්‍ය සිදුවීමක්. සැමෝටම වෙන්න පුලුහන් අකරතැබ්බයක්, දොස්තරලාගේ නොසැලකිලිමත් කම ගැන.  ඒ නිසා හැමෝම මේ ගැන විමසිලිමත් උනොත් හොඳා. මේක වෛද්‍ය විද්‍යාව ගැන පොස්ට් එකක් නොවයි.

මතක ඇති නේ අපේ පොඩි එකා මේ වසරේ ජනවාරි මාසේ අත කඩා ගත්තා. මෙන්න මේ ලිපියට ගිහින් බලන්න පොලිසියෙන් කලා පොළ කයි එකා අත කඩාගෙන ඉන්න ෆොටෝ එකක් දෙකක් එකේ තියෙනවා. ඒ සැරේ අත කඩා ගත්තා කීවට එක බොහොම සුළු අස්ථි බිඳීමක් (hairline fracture) ඒ කියන්නේ අස්ථියක ඇතිවන ඉතාම සුළු ඉරි තැලීමක්. එවැනි අවස්ථාවක කරන්නේ ඒ අස්ථිය පිහිටි කොටස  නොසෙල්වන සේ තබා, කැල්සියම් ලබාදීම. එවිට සති කිහිපයකදී එම ස්‌ථානය  වැසි යනවා.

ඔන්න ඉතින් දැනුයි කතාව පටන් ගන්න යන්නේ, ඔය කලින් කිව අස්ථි බිඳීම පොඩිඑකාට මදි උනාද මන්දා, සැප්තැම්බර් මාසේ 6 වෙනිදා මේකා අපහු අත කඩා ගත්තා. පාසැලේ සිට මට දුරකථන ඇමතුමක් ලබාදුන් ගුරුවරයෙක් කියා සිටියා "පුතා  පාසලේදී  වැටිලා වහාම එන්න" කියා. ඉතින් මගේ ඔෆිස් එකේ ඉඳන් කොලුවගේ පාසැලට තියෙන්නේ හුවක විතර දුරක්. ගිහි බලනකොට වැටුන පාරට අපහු අත කැඩිලා.  වහාම x-කිරණ සටහනක්  ලබාගත්තා. මේ තියෙන්නේ ඒක.

කොහොමද වැඩේ ඇට දෙකම කැඩිලා. වහාම ජාතික රෝහලේ හදිසි අනතුරු ඒකකයට ඇතුල් කළා. එදිනම රාත්‍රී 12.00 ට පමණ මේ කැඩුණු අස්ථි නැවත සකස් කරලා ප්ලාස්ටරයක් (POP) දැම්මා.

ඔය අවසානයට තියෙන්නේ POP එක දැමීමෙන් පසුගත් x-කිරණ සටහන. හොඳින් බලන්න එහි එක අස්ථියක් නියමාකාරයෙන් සවි වී නොමැති බව පැහැදිලිව පෙනෙනවා.

පසු දින උදේ විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා ගෙන් මේ ගැන විමසු විට ඔහු කියා සිටියේ මෙය ඉතා සාර්ථ බවයි. ඔහු සමග සිදු වූ සංවාදය මේ ආකාර උනා.

මේ x-කිරණ සටහනට අනුව එක අස්ථියක් නියමාකාරයෙන් සවිවී නැහැ මේ ගැන ඔබ මොකක්ද කියන්නේ?

අස්ථි දෙකම නියාමාකාරයෙන් සවි කිරීම අනවශ්‍යයයි , මෙය ඉතා සාර්ථකයි.

එසේ නම් එක අස්ථියක් පමණක් බිඳුන රෝගියෙක් පැමිණි විට ඔබ එම අස්ථිය යතා තත්වයට පත් කරන්නේ නැතිද?

එවිට අපි එම අස්ටිය නියමාකාරයෙන් සකස් කරනවා.

එසේනම් ඔබ මෙහිදී අස්ථි දෙකම නියමාකාරයෙන් සකස් නොකළේ ඇයි?

අස්ථි දෙකම නියාමාකාරයෙන් සවි කිරීම කලනොහැකියි, අස්ථි දෙකම බිඳුන විට අප කරන්නේ එක අස්ථියක් නියමාකාරයෙන් සකස් කිරීමයි,
එසේනම් දැන් ඔහු පසුවන්නේ එක අස්ථියක් බිඳුන කෙනෙකුගේ තත්වයෙන් නොවේද? ඔබ නැවත දිනක එම අස්ථිය යතා තත්වයට සකස් කරනවාද?

එසේ කරීමට අවශ්‍ය නැහැ, එක කාලයත් සමග හරියාවි.

දැන් ඉතින් මගේ මල ඉතා හොඳින් පැන ඇත, දොස්තරයා ගේද පුෂ්පය විකසිත වීමට ආසන්නව ඇති බව මට දැනුනි. මේ සංවාදය මෙතම් දුරක් හෝ පැවැත්වීමට හැකි වුයේද  සුද්දාට පින් සිදුවන්න උගේ භාෂාව භාවිතා කල බැවිනි. තව දුරටත් මේ සංවාදය පැවැත් වීමෙන් සිදු වන්නේ අනිවාර්යයෙන් දොස්තරගේ කන හරහා පහරක් ගැසීමට සිදුවීමත්, එහි අතුරු ප්‍රතිපල ලෙස රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරය පිලිබඳ බ්ලොග් සටහනක් ලිවීමට සිදුවීමත් බව වැටහුණු නිසා සංවාදය එතකින් නිමා කරන ලදී.


දැන් ඉතින් දින 5ක් දිවා රාත්‍රී රෝහලේ ගත කරන්න උනා. මුන්ගේ වැඩ ගැන කිසිම ලෙසකින් සෑහීමකට පත්වීමට නොහැකි නිසා, විටින් විට ඔහුගේ ඇඟිලි වල රුධිර ගමනාගමනය සිදුවන ආකාරය නිරීක්ෂණය කරමින්, සැක සහිත අවස්ථාවන් වල හෙදියන්ට දන්වමින් එම දින 5 ගත කළා. 

රෝහලෙන් පිටවූ වහාම නැවත කලේ x-කිරණ සටහනක් ගැනීමයි. මේ තියෙන්නේ එම සටහන.


එම x-කිරණ සටහනට අනුව, නියමාකාරයෙන් සවි නොවූ අස්ථිය සම්පුර්ණයෙන්ම විසන්දී වී ඇති ආකාරය පැහැදිලිවම දක්නට ලැබෙනවා. ඉන් පසු එම x-කිරණ හටහන විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා වෙත පෙන්වූ  විට ඔහුගේ පිළිතුර පෙර පරිදිම උනා. 

මෙම විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා වන්නේ  වෛද්‍ය ප්‍රදීප් ෆර්නැන්ඩෝ. 

මේ x-කිරණ සටහන් වලට අනුව කොළඹ ජාතික රෝහල මගින් ලබාදුන් ප්‍රතිකාර පිලිබඳ  කිසිසේත් සෑහීමකට පත්වීමට නොහැකියි. ඒ නිසා මේ සියලුම x-කිරණ සටහන්, වෙනත් රෝහලක විකලාංග ශල්‍ය වෛද්‍ය විශේෂඥවරයකු වෙත යොමු කළා. 

එවිට ඔහු කියා සිටියේ,ජාතික රෝහලේ සිදුකල ක්‍රියාව සම්පුර්ණයෙන්ම අසාර්ථක බවත්, එලෙස එම අස්ථින් සවිවිමට ඉඩ ලබා දුනහොත් රෝගියාට කිසිදිනක තම අත හැරවීමට නොහැකි  වන බවත්ය. ඔහුගේ අදහස උනේ වහාම ශල්‍ය කර්මයක් කොට අස්ථි දෙක නියමාකාරයෙන් සකස් කොට ඇට මිදුළු හරහා K-wire නම් වන කම්බි දෙකක් ඇතුල් කල යුතු බවත් මාස 6 ට  පමණ පසු එම කම්බි දෙක ඉවත් කිරීමට හැකි බවත්ය. ඒ අනුව ඔහු කෙරෙහි සම්පුර්ණ විශ්වාසය තබා එම ශල්‍ය කර්මය සිදු කිරීමට අවසර ලබා දුන්නා. ඔහු විසින් එදිනම සවස පැය 2 ක පමණ කාලයක් වැය  කරමින් සාර්ථක ලෙස එම ශල්‍ය කර්මය සිදුකලා. මේ තියෙන්නේ ඊට පසු ලබාගත් x-කිරණ සටහන. (ජාතික රෝහලේ ක්‍රියාව පිළිබඳව, වෛද්‍ය ප්‍රදීප් ෆර්නැන්ඩෝට එරෙහිව  නීතිමය පියවර ගැනීමට බලාපොරොත්තුවන නිසා දෙවන වර ශල්‍ය කර්මය සිදුකල රෝහල හෝ වෛද්‍ය විශේෂඥවරයා පිළිබඳව මෙහිදී සඳහන් නොකරමි)



එම ශල්‍ය කර්මයෙන් පසු දාමු POP එක ඉවත් කලේ දැනට සුමාන දෙකකට කලින්. දැන් ඔහුට දිනපතාම භෞතචික්තිසාව (physiotherapy) ලබාදීම සිදුවෙනවා. එය දිනපතා මාස දෙකක් පමණ කාලයක් ලබාදිය යුතු බව තමයි පවසන්නේ.

දැන් කාලයේ හැටියට නම්  වෛද්‍යවරයකු වෙත යාමට පෙර රෝගියා සහ ඥාතින් රෝගය පිළිබඳවත් එයට ලබාදිය යුතු නිවැරදි ප්‍රකිකාර පිළිබඳවත් යම්  හෝ දැනුවත් වීමක් ලබාගැනීම වඩාහොඳ බව මගේ පුද්ගලික වැටහීමයි.

ඔන්න ඔය සිදුවීම නිසා තමයි පහුගිය මාස දෙකක පමණ කාලයක් මේ පැත්තේ  ගොඩවෙන්න නොහැකි උනේ. ඒ කාලය තුල බොහෝ දෙනක් මා ගැනසොයා බැලුවා. සමහර අය ඊමේල් වලින් වගේම, දුරකතනයෙන් පවා විටින් විට කතාකලා. මගේ ඊමේල් සහ දුරකථන අංක නැති අය කමෙන්ට් වලින් සොයා බැලුවා. ඒ සැමෝම දැක්වූ සහෝදරත්වය ඉතා අගය කරනවා.

Friday, April 12, 2013

නත්තල් තෑග්ග



 "උඹ නම් මහා ගොනෙක්", "බූරුවෙක්", "ඔය වගේ අපරාද වැඩ කරන්න එපා යකෝ" මේ කතාව අහපු බොහෝ දෙනෙක්ගෙන්  ඔය වගේ නොයෙකුත්  ගරු නම්බු නාම ලැබුනත් අවසානයේදී හැමෝම වගේ කියුවේ "උඹ කරලා තියෙන වැඩෙත් එක අතකට හරි මචන්" කියපු එක උනත්, එකෙක් නම් කියුවේ " ඔය කරපු වැඩේට උඹට හෙන ගහන්න ඕන යකෝ.." කියලයි. ඔන්න එහෙනම් බලාගන්න කෝ, මොකක් ද මේ මම කරපු අපරාධය කියලා. ඊට පස්සේ ඕගොල්ලන්ගේ අදහසත් කියලාම යන්න. මොකෝ මොනවා කියුවත් මම වෙන දෙයක් කරන එකක් යැ , අපහු සැරයක් කරන්නෙත් ඔය දේම තමයි.


මේ සිදුවීම උනේ 2010 වසරේ දෙසැම්බර් මාසයේ එක දවසක. එදා මම වැඩ ඇරිලා  ගෙදර යනකොට සාලය  මැද  ලොකු වේවැල් වලින් වියපු පෙට්ටියක් ලස්සන සැරසිල්ල එක්ක . මේක දැක්ක ගමන් මම දැනගත්තා hamper එකක් බව.

"ඔන්න අයිලාෂ් හැම්පර්  එකක් ගෙනත් දීල ගියා.  අපි එක ඇරියේ නැහැ ඔයා  එනකල් තිබ්බා" 

" හා පස්සේ බලමු" 


කියපු මම ඇඟපත එහෙම හෝදාගෙන  ඇවිත් මේක කාගෙන්ද කියලා බලනකොට තමයි දැනගත්තේ අපේ ආයතනයට අනුබද්ධ තවත් ආයතනයක ඩිරෙක්ටර්  කෙනෙක්ගෙන් කියලා. මුන්ටත් ඉතින් සල්ලි වලට කරන්න දෙයක් නැහැනේ කියල තනිවම කල්පනා කරමින් මම පියන ඇරියා. අප්පේ එකේ තිබුන දේවල්, බිස්කට් පැකට් එකයි , චොකලට් පැකට් එකයි, චීස් ටින් එකයි, නොයෙකුත් ජාති වල මත්  වතුර  බෝතල් කීපයක් සහ බිය කැන්  දෙකක්.

"අප්පට සිරි මේකා බෝම්බයක් එවුවානම්  මිට වැඩ හොඳයි" 

ඔහොම කියපු මම අර මත්  වතුර   බෝතල් ටික එලියට ගත්තා. අපේ ගෙදර මත්   වතුර සහ දුම් පානයෙන් තොර කලාපයක් වගේම ඔය ජරාව කටේ ගාගෙන මොන එකා ආවත්  ගෙටුවෙන් ඇතුලට එනවනම් බොරු. කොටින් ම කියුවොත් මතට තිත.  එහෙව් එකේ  දැන් මේ මගුලට මොකද කරන්නේ කියලා කල්පනාව. බිරිඳගෙන් සහ ලොකු පුතාගෙන් විවිධ යෝජනා අතරේ පොඩි එකා චොකලට් එක ගැන වග බලාගන්නවා. ඔය අතෙර් මම කලේ වහාම උපදෙස් ගැනීම සඳහා මගේ හිතවත් ස්වාමින් වහන්සේ නමකට කෝල් එකක් ගැනීම.

" තෙරුවන් සරණයි...!"

"තෙරුවන් සරණයි!, ස්වාමින්  වහන්ස, මම අයිලාෂ්"

" ආ මහත්තයා මොකද හදිසියේම"

" ස්වාමින්  වහන්ස,  මම මේ කතා කලේ උපදෙසක් ගන්න, මට තෑග්ගක් ලැබිලා එකේ මත් වතුර බෝතල් වගයක් තියෙනවා මම මොකක්ද දැන් මේකට කරන්නේ"

"හ්ම්.. මහත්මය ම තමයි කල්පනා කරලා බලල සුදුසු දෙයක් කරන්න ඕනේ.."

"ස්වාමින්  වහන්ස,  මම මේක වෙනත් කෙනෙක්ට දුන්නොත්?"

"මහත්තයා  සුරා පානයට අනුබල දුන්න වෙනවා."

" එහෙනම් මේක විකුණලා  දැම්මොත්"

"විකුණලා මුදල් හරි ඒ හිලව්වට වෙන බඩු  මුට්ටු ටිකක් හරි  ගත්තොත්  එක නොකළ යුතු වෙළදාමක් බවට පත්වෙනවා"

" හරි ස්වාමින්  වහන්ස, මට දැන් තේරෙනවා මේක විනාශ කරන්න ඕනේ.."

"හරියට හරි මහත්තයා, හැබැයි වතුරටවත්, වෙන සතෙක්ට පෙවෙන විදිහකටවත් දමන්න එපා.."

"හොඳමයි ස්වාමින්  වහන්ස, එහෙනම් මට අවසරයි"


දැන් ඉතින් හරි හිත සුද්දෙන්  වැඩේ දෙන්න පුළුවන් පොඩි උන් දෙන්නත් එක්ක මේ බෝතල් සහ බියර් කෑන් ටික අරගෙන  ගියා  ගෙදරින් එලියට. අපේ ගෙදර එලිය පැත්තක ඔය පොඩි වැසිකිලි කැල්ලක් හදලා තියෙනවා, අර අපේ බලු යාළුවා බාන බඩු දාන්න.  ඔන්න ඔතෙන්ට ගිහිල්ල කොල්ලෝ දෙන්නට බලාගෙන ඉන්න කියලා  අර බෝතල් ටිකයි බියර් කෑන් දෙකයි  ගලවලා ඔය කියපු වැසිකිලිවලට හැලුවා.

මට නම් හිතෙන්නේ ඕවට  කොහොමත් සුදුසු තැන වැසිකිලි වල කියල. 

මේ අවුරුදු කාලේ  ලැබෙන ඔවැනි තෑගි වලට මේ වගේ සත්කාරයක් කරන්න පුළුවන් අය  ඉන්නවද?

 ප.ලි.:  කමක් නැහැ දැන් ඉතින් බනින උන් බැනලා හරි පලයල්ලා.

Wednesday, February 6, 2013

මතට තිත , තිතට මත සහ වැඩිහිටියන්ට වැඳීම

මේ සිදුවීම මට මතක් උනේ ඩුඩ් ගේ  ජාතික දිනයට පෙරවදනක් පොස්ට් එක කියවද්දී. ඩුඩ්  ඒ පොස්ට් එකෙන් ලස්සනට කියල තිබුනා අපේ රටේ මිනිස්සුන්ගේ කොන්දට කරලා තියෙන දේ ගැන. වැඩිහිටියන්ට ගරු කිරීම, වැඳීම  අපේ සගුස්කුරුතෙට සහ ආගම ට එකයි. මං තුමා නම් එකේ වරදක් දකින්නේ නැහැ, නමුත් වැඩිහිටි ඇත්තෝ අනික් අයගේ ගරුකිරීමට, වන්දනාවට සුදුසු තත්වයෙන් රැදෙන්න ඕනේ. ඔන්න ඔය ටික මං තුමා කොලුවෝ දෙන්නට කියල දීලා තියෙනවා.  මේ සිදුවීම කියවලා බලන්නකෝ, අපේ පොඩි එකා කරපු දෙයක් ගැන තමයි.

දැනට වසර හතරකට විතර පෙර මං තුමා ගේ බිරිඳගේ මාමා කෙනෙක් හදිසියේම පරලොව යන්න ගියා. මේ මළ  ගෙදර වැඩ කටයුතු තිබුනේ නුවර. ඔන්න ඉතින් අපේ ගෙදර කස්ටියත් මළගෙදර ගියයි  කියමුකෝ. දැන් ඉතින් මළගෙදර වැඩ රාජකාරි එහෙම අහවර වෙලා එකතු  උන නෑදෑයෝ කතා බහ කර කර ඉන්න අතරේ මං තුමා ගේ  බිරිඳගේ පුංචි අම්මලා දෙන්නකුගේ මහත්තුරු දෙන්නෙක් ඒ කියන්නේ  බාප්පොච්චිලා දෙතුන් දෙනකුයි, එක මාමා  කෙනෙකුයි එලියට වෙලා මත්වතුර බෝතලයක් තියාගෙන වැඩ. (මම හිතන්නේ හිතේ දුකට වෙන්න ඇති.) මං තුමා නම් ඒ පැත්ත පළාත බැලුවේ නැහැ ,මොකද කියනවනම් අපේ ගෙදර මතට තිත.

ඔන්න ඔය අතරේ මං තුමා  කීවා,  "දැන් ඉතින් කොළඹ යන්නත් තියෙන නිසා අපි පිටත් වෙමු" කියලා.  එහෙම කියපුවහම මං තුමා ගේ බිරිඳ කොලුවෝ දෙන්නට මෙහෙම කියනවා.

" පුතාලා එහෙනම් වැඩිහිටි අයට වැඳලා යනවා කියලා එන්න"

එහෙම කිව විතරයි පොඩි එකා සුටුස් ගාලා නැගිට්ටා, මෙන්න ඔක්කොටම දනගහලා වැඳගෙන යනවා. "ආච්චි අපි ගිහින් එන්නම්, ලොකු අම්මේ අපි ගිහින් එන්නම්, නැන්දේ අපි ගිහින් එන්නම්, ....." ඔහොම කියා කියා 
ඔක්කොටම වැන්දා.

ඊට පස්සේ ඇය  නැවත කියනවා ..

"එළියේ ඉන්න සීයලාටත් කියන්න ඕනේ පුතා"

"හොඳයි අම්මේ යමු, එළියේ ඉන්න සියලටත් ගිහිල්ලා කියමු.."

දැන් මේකා  අම්මත් එක්ක එලියට ගියා,  අර  කස්ටියට ටිකක් ලං වෙලා කියනවා 

"අපි එහෙනම් ගිහින් එන්නම් සියේ.."

දැන් ඇය  නැවත මෙහෙම කියනවා 

" හා හා එහෙම බැහැ පුතේ සියලට වැඳලා කියන්න ඕනේ"

දැන් මු මහා හයියෙන් මෙහෙම කියනවා

"සීයලා නෙවේ කවුරු උනත් මම මොකටද මේ ජරාව බොන අයට වඳින්නේ?  මම වඳින්නේ නැහැ."

ඔය කතාව කිව විතරයි එක බාප්පොච්චි කෙනෙක් සුටුස් ගාලා නැගිටලා මගේ  ලඟට ඇවිත් මෙහෙම කියනවා.

"අයිලාෂ් පුතේ, මගේ ජීවිතේට මෙහෙම කතාවක් ඇහුවේ නැහැ, මගේ ඩෝප් බැස්සා පොඩි එකාගේ කතාවට."



ප.ලි.: 
කොන්ද පමණක් පණ ඇති ජාතියක් නොව, මතින් තොරවූ කොන්ද පණ ඇති  ජාතියක් අපිට අවශ්‍ය බව මගේ පිළිගැනීමයි.








Thursday, January 24, 2013

මම පොලිසියට දුන්න හැටි ...



මට මේ කතාව මතක් උනේ ච්මී4යු ගේ "පොලිස් නිලධාරියෙකුට දුන්න දවස " කියන පොස්ට් එක කියවන කොට. ඉතින් මම කොමෙන්ටුවක් එහෙම දාලා අවා "අයියෝ මල්ලි මම එක පාරක් රුපියල්  40/- දීල බේරුනා. මේ ගැන පොස්ට් එකක් දාන්නම්." කියලා. ඉතින් ඒ කොමෙන්ට් එකට ප්‍රතිචාර එහෙමත් ලැබුනා. ඒ පැත්තේ ගිහිල්ල ඒවා බලාගත්තොත් හොඳයි.

මේ සිද්දිය උනේ  ඔය "හයි වේ"  අරින්න මාස කීපයකට කලින්. අපි ගෙදර කස්ටිය ඒ කියන්නේ  මගේ බිරිඳ, කොලුවෝ දෙන්නා සහ මං  තුමා කොළඹ ඉඳන් ගාල්ල බලා ගමන් කරනවා.  ඉරිදා දිනයක් නිසා පාරේ වැඩි වාහන තද බදයක් තිබුනේ නැහැ.  මමත් ටිකක්   වේගයෙන්  වහනය පදවාගෙන ගියා කියමුකෝ.  ඔන්න දැන්  අපි අම්බලන්ගොඩත් පහුකරගෙන ගියා. දැන් පාරේ බලු බල්ලෙක් පෙන්න නැහැ මම තවටිකක් වේගය වැඩිකරා .

" හරි.. තාත්තේ හරි තව ටිකක්"

"ලොකු පුතා, ඔයා තාත්තට නිදහසේ කාර්  එක එලවන්න දෙන්න.. මොන හදිස්සියක්ද?"

හොරැහින් මගේ බිරිඳ දෙස බලපු මම ඒ කතාව ඇහුනේ නැහැ වගේ තවත් ටිකක් වේගය වැඩිකරා. දැන් මම නිතිය ඉදිරියේ වැරදිකරුවෙක් මොකද මගේ වේගය පැ. / කි.මි. 85 ක්.  මෙහෙ යන්න පුළුවන් උපරිම වේගය පැ. / කි.මි. 70 නේ.

" හරි.. තාත්තේ 90 ට ගමු "  පොඩි එකා පිටිපස්සෙන් 

" නැහැ.. අද පාර  හිස් 100ට අල්ලන්න" 

"මේ තාත්තලයි පුතාලයි කවදාවත්ම හදන්න බැහැ" 

" හරි.. තාත්තේ 90 යි.....  95යි ....  හරි හරි "  මුන් දෙන්නට පිටිපස්සේ ඉඳන් ෆුල් චුන්.

දැන් මට ඈතින් නවත්තල තියෙන කහපාට බස් එකෙක් පෙනෙනවා. මේ බස් එක අද්දන්න කලින් ඉස්සර කරන්න කියලා හිතාගෙන මම තවත් ටිකක් වේගය වැඩිකලා  දැන් 97 යි.  ඒ එක්කම speed meter   එකක් අරගෙන කොස්සෙක් පාරට පැනලා අත  දික් කළා. එතකොට තමයි මට තේරුනේ අර බස් එකත් high-speed  ඇවිත් අල්ලපු එකක් කියලා. මම කාර් එක අයින් කරලා නවත්තල බැහැල කොස්ස හිටපු දිහාට ඇවිදගෙන ගියා. 

"ෂා  මරු  නේ වාහන  එලවන වේගය.  නැවත්තුවෙත් තව හැතැප්මක් විතර ගිහින්... මහත්තයා දන්නවද මේ පාරේ යන්න පුළුවන් වේගය ?"

"ඔව් රාළහාමි 70 නේ"

"ලජ්ජා නැතිව කියන ලස්සන. දන්නවද තමා අපු වේග කීයද  කියලා ?"

"අනේ රාලහාමි වාහනේ එලවනකොට ඔය මීටර් බල බල එලවන්නේ නැහැ  නේ"  

මමත් ගොනා පාට්  එකේ උත්තරයක් දුන්නා. එතකොට මු මට උගේ ස්පීඩ් මීටර් එක දික් කරලා පෙන්නලා කියනවා 

" මෙන්න බලන්න 81 යි. 11 ක් වැඩියි"  

හුටා 97 ට  අපු මගේ ස්පීඩ් එක 81 වෙන්නේ කොහොමද? මෙතන වෙන අවුලක්  බව  මට තේරුනා.

"පිස්සුද රාළහාමි ඔය මීටරේ වැරදියි මම අවේ 70ට වඩා අඩුවෙන්, කමක් නැහැ මම දැන් ඕක දැක්කනේ දැන් මීටරේ 0 කරලා පෙන්නන්න."

" සාජන් මහත්තයෝ මේ බලන්නකෝ මෙයා  කියනවා මීටරේ වැරදිලු. යන්නකෝ අර සාජන් මහත්තයා ට ගිහින් කියන්න "

මට දැන් වැඩේ තේරුනා. මුගේ මීටරේ වැඩ කරන්නේ නැහැ. 81ට තියාගෙන එන එන එකාගෙන් ගාන කපනවා. මීටරේ 0 කරන්නේ  නැහැ.  මුන් කොහේද  මාව තම්බන්නේ.  ඔහොම හිතමින් මම සාජන් ළඟට ගියා. මු මගේ ලයිසන් එක ඉල්ලගෙන අතේ තියාගෙන ඉන්නවා. 

" හරි හරි සාජන් මහත්තය මම වරද පිළිගන්නම් මීටරේ 0 කරන්න  බලන්න"

"නෑ  ඕනේ නැහැ, මහත්තය  අපි මේක ගොඩින් බේරාගමු."

"හ්ම්,  එහෙනම් ලයිසන් එක දෙන්න මම යන්නම්"

"එහෙම කොහොමද මහත්තය, ලයිසන් එක දෙන්නේ... නඩු දාන්න තමයි වෙන්නේ"

" හොඳයි නඩු දාන්න... "

"එහෙම හරි නැහැනේ, මහත්තයල නිකන් රස්තියාදු වෙනවනේ ..." 

හනේ මුගේ සත්ව කරුණාව.  මට දැන් යකා නැග්ගා. 

"මේ සාජන් මහත්තයෝ .. එක්කෝ දඩ කොලයක් දෙන්න, නැත්නම් උසාවි දාන්ඩ, එහෙම නැතිනම් මගේ ලයිසන් එක දෙන්න මාව මෙතන රස්තියාදු කරන්නේ නැතිව . මම දන්නවා ඔයගොල්ල කරන වැඩේ, වැඩකරන්නේ නැති මීටර් එකක් ගෙනල්ලා. නඩු දැම්මොත් හරි දඩ කොලයක් දුන්නොත් හරි මමත් අත  හරින්නේ නැහැ"

ඔහොම කියුව විතරයි සාජන් කාරයා ලයිසන් එක මගේ අතේ තිබ්බ. එහෙම තියලා;

"ඔන්න මහත්තයෝ මගේ යුතුකම ඉෂ්ටකලා. මෙතන අපි දෙන්නෙක් ඉන්නවනේ, මහත්තයත් අපිට පොඩි සපෝර්ට් එකක් දීලා යන්න."

ඔන්න බලළා මල්ලෙන් එලියට පැන්නා . 

"ආ ... එහෙම කියන්න එපැයි, මගේ පර්ස් එක කාර් එකේ මම එතනට යන්නම් අර රාලහාමිව  එතනට එවන්න"

"හොඳයි  මහත්තයා.. පේන්න  දෙන්න එපා ගුලි කරලා එයාගේ අතේ තියන්න... දන්නවනේ අද කාලේ  හැටි.. අපි දෙන්නෙක් හින්දා සාධාරණ ගානක් දෙන්න "

දෙන්නම් මම තොපිට සාධරණ ගානක් කියල හිතල කාර් එක ලඟට ගිහින්  රුපියල් 10 කොළ 4 ක්  අරගෙන සාජන්  කියපු විදිහට බොහොම පොඩියට ගුලි කළා.  දැන් කොස්ස මගේ ළඟ.  මම අත  මිට මොලවල රු 40 උගේ අතේ තියලා මෙහෙම කියුවා.

"රාලහාමි සාජන් මහත්තය කියුවා දෙන්නටම සාධාරණ ගානක් වෙන්න දෙන්න හැබැයි පෙන්න දෙන්න එපා කියලා.  මෙතන කොළ 4ක් තියෙනවා ඔහොමම සාක්කුවේ  දා ගෙන පස්සේ  දෙන්නා බෙදාගන්න"

තැන්කිව්....,   තැන්කිව්, මහත්තයා කියල කොස්සා එක  සාක්කුවේ ඔබා ගත්තා. 




  https://wildlifetrails.blogspot.com/ කලින් පොස්ට් එකේ කියල තිබුන විදිහට අලුතින් බ්ලොග් එකක් පටන්ගත්තා ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන්, පසුව එය සිංහලටත්...